బిడ్డకు క్యాన్సర్ వచ్చినప్పుడు తోబుట్టువులకు ఎలా తోడుండాలి?

అన్న, అక్క, తమ్ముడు లేదా చెల్లికి క్యాన్సర్ అని తెలిసినప్పుడు తోబుట్టువుల్లో రకరకాల భావాలు కలుగుతాయి. తోబుట్టువు ప్రాణం గురించి భయం దాదాపు ఎప్పుడూ ఉంటుంది — చాలా చిన్న పిల్లల్లో కూడా. చాలా మంది తోబుట్టువులు ఏం జరుగుతోందో అర్థం కాక అయోమయపడతారు; తోబుట్టువు అనారోగ్యంతో ఉంటే తాము ఆరోగ్యంగా ఉన్నందుకు అపరాధ భావంతో ఉంటారు; అనారోగ్యంతో ఉన్న బిడ్డకు దక్కుతున్న శ్రద్ధను చూసి అసూయపడతారు; కొన్నిసార్లు ఎందుకో తెలియకుండానే కోపపడతారు. ఈ భావాలన్నీ ఒకేసారి ఉండవచ్చు, రోజురోజుకూ మారవచ్చు. అసాధారణ పరిస్థితికి ఇవన్నీ సాధారణ స్పందనలే. తల్లిదండ్రులు చేయగలిగే అన్నిటికంటే సహాయకరమైన పని — ఈ భావాలకు బయటికే పేరు పెట్టడం; ఇలాంటి సంక్లిష్టమైన భావాలు కలగడం పూర్తిగా అర్థం చేసుకోదగ్గదని, అలా అనిపించినందుకు వారు స్వార్థపరులో చెడ్డవాళ్లో కాదని తోబుట్టువులకు చెప్పడం.

చెప్పాలి. మౌనం లేదా అస్పష్టమైన ఊరడింపు కంటే, వయసుకు తగ్గ నిజాయితీనే చైల్డ్ సైకాలజిస్టులు, పిల్లల క్యాన్సర్ చికిత్సా బృందాలు స్థిరంగా సూచిస్తాయి. సమాచారం లేని చోట పిల్లలు తమ ఊహతో ఖాళీలు నింపుకుంటారు — ఆ ఊహ తరచుగా నిజం కంటే దారుణంగా ఉంటుంది. ఐదేళ్ల లోపు పిల్లలకు "అన్నకు (లేదా చెల్లికి) పెద్ద జబ్బు వచ్చింది, దాన్ని తగ్గించడానికి బలమైన మందులు ఇస్తున్నారు" వంటి సరళమైన మాటలు సాధారణంగా సరిపోతాయి. స్కూల్‌కు వెళ్లే వయసు పిల్లలకు, దాన్ని క్యాన్సర్ అంటారని, డాక్టర్లు చికిత్స చేస్తున్నారని, కొంతకాలం కుటుంబ జీవితంలో పెద్ద మార్పులు ఉంటాయని వివరించవచ్చు. టీనేజ్ పిల్లలను సంభాషణల్లో ఇంకా పూర్తిగా భాగం చేయవచ్చు, చేయాలి కూడా. ఏ వయసులోనైనా ముఖ్యమైనది — ప్రశ్నలకు తలుపు తెరిచే ఉంచడం, ఒక్కసారితో ఆపకుండా క్రమం తప్పకుండా వారిని పలకరిస్తూ ఉండటం.

మామూలే. అన్న లేదా చెల్లికి క్యాన్సర్ వచ్చిన ఒత్తిడిని తోబుట్టువులు బయటపెట్టే చాలా సాధారణ మార్గాల్లో ప్రవర్తనా మార్పులు ఒకటి. ఎక్కువగా మొండికేయడం, దూకుడు, మాట వినకపోవడం, చిన్నపిల్లల్లా ప్రవర్తించడం (ఉదాహరణకు పక్క తడపడం, అతుక్కుపోవడం), లేదా ముడుచుకుపోవడం — ఇవన్నీ "నేను కూడా కష్టపడుతున్నాను, నాకూ మీరు కావాలి" అని ఆ బిడ్డ చెప్పే విధానం కావచ్చు. ఇవి కావాలని చేసే అల్లరి కాదు; ఇవి సంకేతాలు. కారణాన్ని పట్టించుకోకుండా కేవలం దండించే బదులు, ఆ బిడ్డతో క్రమం తప్పకుండా ఒంటరిగా కొంత సమయం గడపండి, తనకు ఎలా అనిపిస్తోందో మనసు విప్పి చెప్పేలా ప్రశ్నలు అడగండి, తను అనుభవిస్తున్నదాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి స్కూల్ కౌన్సెలర్ లేదా చైల్డ్ సైకాలజిస్ట్ సహాయపడగలరేమో ఆలోచించండి.

చికిత్స జరుగుతున్నప్పుడు సమాన సమయం ఎప్పుడూ సాధ్యం కాదు; నిజాయితీగా వివరిస్తే చాలా మంది పిల్లలు దాన్ని అర్థం చేసుకోగలరు. సమాన గంటల కంటే ముఖ్యమైనది — ఇంట్లో ఉన్న తోబుట్టువు తనను గమనిస్తున్నారని, తనకు విలువ ఇస్తున్నారని, తనను మరిచిపోలేదని భావించడం. ఉపయోగపడే ఆచరణాత్మక మార్గాలు: ఆ తోబుట్టువు కోసమే రోజూ కాసేపు ఫోన్ కాల్ లేదా వాయిస్ మెసేజ్; ఇంట్లో ఉన్న బిడ్డకు స్థిరమైన "నమ్మకమైన మనిషి"గా ఉండమని అమ్మమ్మ, నానమ్మ, అత్త లేదా కుటుంబ స్నేహితుడిని అడగడం; వీలైనంత వరకు స్కూల్ దినచర్యను కొనసాగించడం; ప్రతి వారం — ఎంత చిన్నదైనా — ఆ బిడ్డ కోసమే ఒక పని ఎంచుకోవడం. మీరు దగ్గర ఉండలేనప్పుడు, చిన్న చీటీలు, చిన్న సర్‌ప్రైజ్‌లు, లేదా ఇద్దరూ కలిసి రాసుకునే ఒక డైరీ — "నువ్వు మాకు ఎంతో ముఖ్యం" అనే భావాన్ని అందిస్తాయి.

చాలా మంది తోబుట్టువులకు వెళ్లి చూడటం సహాయపడుతుంది — తెలియని దాన్ని (ఊహ దాన్ని తరచూ భయంకరంగా మారుస్తుంది) నిజంతో భర్తీ చేస్తుంది. అనారోగ్యంతో ఉన్నా, రూపం మారినా, తోబుట్టువును కళ్లారా చూడగలగడం చాలాసార్లు ఆందోళనను పెంచదు, తగ్గిస్తుంది. అయితే బలవంతంగా తీసుకెళ్లడం — ముఖ్యంగా ఆ ఆలోచనకే స్పష్టంగా భయపడుతున్న చిన్న బిడ్డను — కొత్త భయాన్ని సృష్టించవచ్చు. ముందుగా ఆ బిడ్డతో మాట్లాడండి, అక్కడ ఏం చూస్తారో నిజాయితీగా వివరించండి, నిర్ణయం తనకే వదిలేయండి. వెళ్తే, పంచుకోవడానికి తనకు ఇష్టమైన ఏదైనా తీసుకెళ్లనివ్వండి. ఇంకా సిద్ధంగా లేకపోతే, ఫోన్ కాల్స్, బొమ్మలు, మెసేజ్‌ల ద్వారా అనుబంధం కొనసాగించండి. అనారోగ్యంతో ఉన్న బిడ్డనూ, తోబుట్టువునూ ఈ కలయికకు సిద్ధం చేయడంలో హాస్పిటల్ సిబ్బంది, సైకో-ఆంకాలజీ బృందాలు సహాయపడగలవు.

కొంత బాధ ఉండటం సహజమే; దానికి తప్పనిసరిగా ప్రత్యేక చికిత్స అవసరం లేదు — కష్టమైన పరిస్థితులకు అది మామూలు మానవ స్పందన. అయితే ఇవి గమనిస్తే నిపుణుల సహాయం తీసుకోండి: 2 వారాలకు మించి కొనసాగే దిగులు లేదా ఏడుపు; చదువులో గానీ స్కూల్ హాజరులో గానీ పెద్ద మార్పులు; తినడానికి లేదా నిద్రపోవడానికి నిరాకరించడం; తాను ఎందుకూ పనికిరానని, ఇక ఇక్కడ ఉండాలని లేదని అనడం; తనకు తాను హాని చేసుకునే ప్రవర్తన; లేదా తగ్గకుండా రోజురోజుకూ పెరుగుతున్న ఒంటరితనం, ఎవరితోనూ కలవకపోవడం. మీ బిడ్డ చికిత్స బృందం ఆ తోబుట్టువును చైల్డ్ సైకాలజిస్ట్ లేదా సైకో-ఆంకాలజిస్ట్ వద్దకు రిఫర్ చేయగలదు. సంక్షోభం వచ్చేదాకా ఆగాల్సిన అవసరం లేదు. బిడ్డ తీవ్రమైన బాధలో కూరుకుపోయేదాకా ఆగడం కంటే, ముందుగా తీసుకునే సహాయం చాలా ఎక్కువ ఫలితం ఇస్తుంది.