క్యాన్సర్‌ను జయించిన పిల్లల్లో ఆందోళన, భావోద్వేగ లేట్ ఎఫెక్ట్స్

బిడ్డ క్యాన్సర్ చికిత్స ముగిసిన తర్వాత కనిపించే, లేదా కొనసాగే మానసిక, ప్రవర్తనాపరమైన మార్పులే భావోద్వేగ లేట్ ఎఫెక్ట్స్. వీటిలో ఆందోళన, డిప్రెషన్, పోస్ట్-ట్రామాటిక్ స్ట్రెస్ లక్షణాలు, ఏకాగ్రత కుదరకపోవడం, అందరికీ దూరంగా ఉండటం, తన గురించీ తన భవిష్యత్తు గురించీ బిడ్డ ఆలోచనలో మార్పులు ఉండవచ్చు. ఇవి బలహీనతకు సంకేతాలు కావు — నిజంగా భయపెట్టిన ఒక వైద్య అనుభవానికి వచ్చే, వైద్యులు గుర్తించిన స్పందన. చికిత్స ముగిసిన కొన్ని నెలలకో, ఏళ్లకో కూడా ఇవి కనిపించవచ్చు; సర్వైవర్ పిల్లలపైనా, వారి తల్లిదండ్రులపైనా ప్రభావం చూపుతాయి. వీటిని ముందుగానే గుర్తించి సరైన తోడ్పాటు తీసుకుంటే, జీవన నాణ్యతలో గణనీయమైన తేడా వస్తుంది.

క్యాన్సర్‌ను జయించిన పిల్లల్లో ఎక్కువగా కనిపించే భావోద్వేగ లేట్ ఎఫెక్ట్స్‌లో ఆందోళన ఒకటి. చాలా మంది సర్వైవర్లు ఆరోగ్యం గురించి అతిగా దిగులు పడతారు — ముఖ్యంగా ఫాలో-అప్ అపాయింట్‌మెంట్లు, స్కాన్ల సమయంలో; అలాగే స్కూల్, స్నేహాలు, భవిష్యత్తు గురించి సాధారణమైన ఆందోళన కూడా ఉంటుంది. చాలా కాలం చికిత్సలో గడిపిన తర్వాత కొందరు పిల్లలకు మళ్లీ అందరిలో కలవడం కష్టంగా ఉంటుంది. ప్రతి సర్వైవర్‌కూ ఆందోళన రుగ్మత (యాంగ్జైటీ డిజార్డర్) వస్తుందని దీని అర్థం కాదు; కానీ ఫాలో-అప్ సంరక్షణలో శారీరక ఆరోగ్యాన్ని ఎంత జాగ్రత్తగా గమనిస్తారో, మానసిక ఆరోగ్యాన్నీ అంతే జాగ్రత్తగా గమనించాలని అర్థం. సైకో-ఆంకాలజిస్ట్ లేదా పిల్లల సైకాలజిస్ట్ లక్ష్యంగా తోడ్పాటు ఇవ్వగలరు.

రావచ్చు. క్యాన్సర్‌నూ, దాని చికిత్సనూ ఎదుర్కొన్న పిల్లల్లో పోస్ట్-ట్రామాటిక్ స్ట్రెస్ స్పందనలు రావచ్చు. నొప్పి కలిగించిన లేదా భయపెట్టిన ప్రక్రియలు, హాస్పిటల్‌లో ఉండటం, చనిపోతానేమో అన్న భయం — ఇవన్నీ మనసుకు గాయం (ట్రామా) లాంటి అనుభవాలుగా పనిచేయవచ్చు. లక్షణాలు: వద్దనుకున్నా గుర్తొచ్చే జ్ఞాపకాలు, పీడకలలు, చికిత్సను గుర్తుచేసే దేనినైనా తప్పించుకోవడం, భావాలు మొద్దుబారటం, ఎప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉండటం — చిన్నదానికే ఉలిక్కిపడటం లేదా ఎప్పుడూ బిగుసుకుపోయి ఉండటం. ముఖ్యంగా గుర్తుంచుకోండి: క్యాన్సర్ తర్వాత PTSD తల్లిదండ్రులపై, తోబుట్టువులపై కూడా ప్రభావం చూపుతుంది — వారూ బిడ్డతో పాటు తమదైన వేదనను అనుభవిస్తారు. పిల్లల సైకో-ఆంకాలజీని అర్థం చేసుకున్న, శిక్షణ ఉన్న థెరపిస్ట్‌నే మొదట సంప్రదించండి.

నిపుణుల తోడ్పాటు అవసరమని చెప్పే కొన్ని సంకేతాలు: 2 వారాలకు మించి తగ్గని దిగులు లేదా తరచుగా ఏడవడం; స్కూల్‌కు వెళ్లడానికి లేదా స్నేహితులను కలవడానికి నిరాకరించడం; తగ్గని పీడకలలు లేదా చెదిరిన నిద్ర; హాస్పిటల్ అపాయింట్‌మెంట్ల ముందు చాలా తీవ్రమైన భయం లేదా భయాందోళన (ప్యానిక్); పరిస్థితికి మించిన కోపం; ఇంతకు ముందు బిడ్డకు వచ్చిన నైపుణ్యాలు పోవడం; ఆశ లేనట్టు, ఇక ఇక్కడ ఉండాలని లేనట్టు మాట్లాడటం. వీటిలో ఏది గమనించినా, మీ బిడ్డ ఆంకాలజీ బృందంతో లేదా పిల్లల ఫాలో-అప్ నర్సుతో మాట్లాడండి — సర్వైవర్‌షిప్‌లో అనుభవం ఉన్న సైకో-ఆంకాలజిస్ట్ లేదా పిల్లల సైకాలజిస్ట్ దగ్గరికి వారు రెఫర్ చేయగలరు. సహాయం అడగడానికి సంక్షోభం వచ్చే వరకూ ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేదు.

తల్లిదండ్రులు చేయగల అతి ఉపయోగకరమైన పని — బిడ్డ సిద్ధంగా లేనప్పుడు మాట్లాడమని ఒత్తిడి చేయకుండా, మాటలకు దారి తెరిచి, నిజాయితీగా ఉంచడం. బిడ్డ ఆరోగ్యం అనుమతించిన వెంటనే మామూలు దినచర్యలు — స్కూల్, ఆటలు, స్నేహితులతో సమయం — తిరిగి మొదలుపెడితే, బిడ్డలో సురక్షిత భావన మళ్లీ కలుగుతుంది. బిడ్డ అనుభవాన్ని చిన్నది చేయకుండా గుర్తించండి: "అయిపోయిందిలే, నువ్వు బాగానే ఉన్నావు" అనడం కంటే "అది నీకు చాలా కష్టంగా ఉండి ఉంటుంది" అనడం ఎక్కువ సహాయపడుతుంది. మీ సొంత మానసిక ఆరోగ్యాన్నీ చూసుకోండి — తల్లిదండ్రుల ఆందోళన పిల్లలకు సులభంగా అంటుకుంటుంది. మానసికంగా కోలుకునే ఈ ప్రయాణంలో సైకో-ఆంకాలజిస్ట్ మీకూ, మీ బిడ్డకూ మార్గదర్శనం చేయగలరు; ఈ తోడ్పాటుతో CION బృందం మిమ్మల్ని కలపగలదు.

ఇది బిడ్డ బిడ్డకూ చాలా తేడాగా ఉంటుంది. చికిత్స ముగిసి, మామూలు జీవితం మొదలయ్యాక కొందరు పిల్లలు ఈ అనుభవాన్ని త్వరగానే జీర్ణించుకుంటారు. మరికొందరు ఆందోళన లేదా PTSD లక్షణాలను ఏళ్ల పాటు మోస్తారు; కొందరికి జీవితంలోని కీలక మలుపుల్లో — సెకండరీ స్కూల్ మొదలుపెట్టడం, సంబంధాల్లోకి అడుగుపెట్టడం, పెద్దయ్యాక వైద్య ప్రక్రియలు ఎదుర్కోవడం — భావోద్వేగ ఇబ్బందులు మళ్లీ తలెత్తవచ్చు. శిక్షణ ఉన్న సైకో-ఆంకాలజిస్ట్‌తో ముందుగానే సహాయం మొదలుపెడితే, ప్రభావాలు తక్కువ కాలం, తక్కువ తీవ్రంగా ఉండే అవకాశం ఎక్కువ. దీర్ఘకాలిక ఫాలో-అప్ ప్రణాళికల్లో శారీరక ఆరోగ్య పర్యవేక్షణతో పాటు మానసిక ఆరోగ్య పరిశీలన కూడా ఉండాలి — మొదటి సంవత్సరంలో మాత్రమే కాదు, టీనేజ్ అంతటా, పెద్దయ్యే వరకూ.