క్యాన్సర్ చికిత్స ఎప్పుడు ఆపాలి? ఆపడం అంటే వదిలేయడం కాదు

స్కాన్‌లు, బ్లడ్ టెస్ట్‌ల ఆధారంగా మీ ఆంకాలజిస్ట్ చెబుతారు. చికిత్స ఇస్తున్నా క్యాన్సర్ పెరుగుతూనే ఉందని చూపించే స్కాన్, లేదా ట్యూమర్ మార్కర్లు పెరుగుతూ ఉండటం, ప్రస్తుత పద్ధతి పనిచేయడం లేదనడానికి ఆధారం. ఏ అపాయింట్‌మెంట్‌లోనైనా మీరు అడగవచ్చు: స్కాన్‌లు ఏమి చూపిస్తున్నాయి, ఈ చికిత్స మనం ఆశించినది ఇంకా సాధిస్తోందా? స్పష్టమైన సమాధానం వచ్చిందో లేదో తెలియకపోతే, వేరే మాటల్లో మళ్లీ అడగండి. అది న్యాయమైన ప్రశ్న.

మీ ఇష్టానికి విలువ ఉంది. చికిత్సను తిరస్కరించే హక్కు మీకు ఉంది. కొనసాగించమని సిఫారసు చేసినా, మంచి ఆంకాలజిస్ట్ మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తారు. మీ పరిస్థితిలో ఆపడం అంటే ఏమిటో మీకు అర్థమైందని వారు నిర్ధారించుకోవాలనుకోవచ్చు. ఆ సంభాషణ చేయడం మంచిదే. అయినా మీరు ఆపాలనుకుంటే, ఆ ఇష్టం మీదే. సౌకర్యంపై దృష్టి పెట్టే సంరక్షణ మీకు ఎలా ఉంటుందో మాట్లాడటానికి, విడిగా ఒక పాలియేటివ్ కేర్ స్పెషలిస్ట్‌ను కలవడం కూడా ఉపయోగపడవచ్చు.

అడగవచ్చు. అది పూర్తిగా సముచితం. సెకండ్ ఒపీనియన్ మీ ప్రస్తుత ఆంకాలజిస్ట్‌ను అవమానించడం కాదు. తీవ్రమైన వైద్య నిర్ణయం తీసుకునేటప్పుడు అది సాధారణ భాగం. మీ బృందాన్ని రిఫర్ చేయమని అడగవచ్చు, లేదా మీరే విడిగా వెళ్లవచ్చు. రెండో ఆంకాలజిస్ట్ మొదటి అభిప్రాయాన్ని నిర్ధారించవచ్చు, ప్రయత్నించదగిన వేరే చికిత్సను సూచించవచ్చు, లేదా పరిస్థితిపై వేరే అభిప్రాయం చెప్పవచ్చు. ఏది జరిగినా మీకు మరింత సమాచారం దొరుకుతుంది. ఎక్కువ సమాచారంతో కుటుంబాలు నిలబడగలిగే నిర్ణయాలు తీసుకోగలుగుతాయి.

పాలియేటివ్ కేర్ అంటే సౌకర్యం, లక్షణాలు, జీవన నాణ్యతపై దృష్టి పెట్టే ప్రత్యేక సహాయం. తీవ్రమైన వ్యాధి నిర్ధారణ తర్వాత ఏ దశలోనైనా ఇది మొదలుకావచ్చు. అంటే మీరు త్వరలో చనిపోతున్నారని అర్థం కాదు. ఇది క్యాన్సర్ చికిత్సకు బదులు కాదు. కీమోథెరపీ లేదా టార్గెటెడ్ థెరపీతో పాటు ఇది నడవవచ్చు. క్యాన్సర్ చికిత్స ఆగినప్పుడు, పాలియేటివ్ కేర్ మీ వైద్య సంరక్షణలో ప్రధాన భాగం అవుతుంది. ఈ బృందంలో సాధారణంగా డాక్టర్లు, నర్సులు ఉంటారు. చాలాసార్లు సోషల్ వర్కర్ లేదా కౌన్సెలర్ కూడా ఉంటారు. వారు నొప్పి, ఆయాసం, వాంతులు, నిద్ర, ఆందోళన, కుటుంబ సహాయం చూసుకుంటారు.

ఉంటుంది. పాలియేటివ్ కేర్ బృందాలు రోగులతో పాటు కుటుంబాలతోనూ పనిచేస్తాయి. సంరక్షకులు శారీరకంగా, మానసికంగా, ఆర్థికంగా చాలా భారం మోస్తారు. రోగికి క్యాన్సర్ చికిత్స ఆగినంత మాత్రాన ఆ భారం పోదు. చాలా పాలియేటివ్ కేర్ కార్యక్రమాల్లో, రోగి మరణించిన తర్వాత కూడా కొనసాగే దుఃఖ సహాయం (bereavement support) ఉంటుంది. మీ బృందం దీని గురించి చెప్పకపోతే, కుటుంబ సభ్యుడిగా లేదా సంరక్షకుడిగా మీకు ఏ సహాయం ఉందో నేరుగా అడగండి.

మూడు విషయాలు అడగండి. మొదటిది: తాజా స్కాన్‌లు, టెస్ట్‌ల ఆధారంగా ఈ చికిత్స మనం ఆశించినది ఇంకా సాధిస్తోందా? రెండోది: క్యాన్సర్ చికిత్స ఆపితే సంరక్షణ ఎలా ఉంటుంది, ఏ లక్షణాలను ఎలా చూసుకుంటారు? మూడోది: జీవన నాణ్యతపై దృష్టి పెట్టాలనుకునే నా లాంటి వారికి మీరు ఏమి సిఫారసు చేస్తారు? సమాధానాలను రాసుకోవడం ఉపయోగం. భయంలో ఉన్నప్పుడు ఈ సంభాషణలు గుర్తుంచుకోవడం కష్టం. మీతో పాటు వినగలిగే కుటుంబ సభ్యుడిని తీసుకెళ్లడం కూడా మంచిది.

చాలామందికి క్యాన్సర్ చికిత్స ఆగిన తర్వాత సౌకర్యం మెరుగవుతుంది. కీమోథెరపీ లేదా ఇతర మందుల సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ తగ్గిపోవడమే కారణం. మీ పాలియేటివ్ కేర్ బృందం పూర్తిగా లక్షణాలపైనే దృష్టి పెడుతుంది: నొప్పి, ఆయాసం, వాంతులు, ఆందోళన. రోజువారీ జీవితాన్ని ఏది తేలికగా చేస్తుందో దానిపైనే. కొందరు ఈ సమయాన్ని ఇంట్లో గడుపుతారు, కొందరు హాస్పిస్‌లో, కొందరు రెండింటి మధ్య. మీకు, మీ కుటుంబానికి ముఖ్యమైన దానికి తగ్గట్టు సంరక్షణను ప్లాన్ చేయడంలో మీ బృందం సాయపడుతుంది. ఇది సంరక్షణ లేకపోవడం కాదు. వేరే లక్ష్యంతో ఉన్న సంరక్షణ.

క్యాన్సర్ చికిత్స ఆగినప్పుడు నొప్పి నివారణ ఆగదు. పాలియేటివ్ కేర్‌లో నొప్పి, లక్షణాల నియంత్రణపై జాగ్రత్తగా, నిరంతరం శ్రద్ధ ఉంటుంది. దీనికి వాడే మందులను పరిస్థితి మారినప్పుడు సర్దుబాటు చేయవచ్చు. చివరి దశలో వచ్చే నొప్పిలో చాలావరకు సరైన మందులతో, సరైన బృందంతో అదుపులో ఉంచగలిగేదే. నొప్పి సరిగ్గా అదుపులో లేకపోతే, దాన్ని మీ పాలియేటివ్ కేర్ బృందానికి నేరుగా చెప్పండి. అది మీరు గానీ మీ కుటుంబ సభ్యుడు గానీ భరించి ఊరుకోవాల్సినది కాదు.