పిల్లలకు క్యాన్సర్ గురించి ఎలా చెప్పాలి: తల్లిదండ్రుల కోసం మార్గదర్శి

దాదాపు ఏ వయసు పిల్లలకైనా ఏదో ఒకటి చెప్పవచ్చు; ఏమి చెప్పాలనేది వారి వయసుపై ఆధారపడుతుంది. పసిపిల్లలకు, చాలా చిన్న పిల్లలకు అత్యంత సరళమైన భరోసా చాలు: మీకు ఒంట్లో బాగోలేదు, డాక్టర్లు సహాయం చేస్తున్నారు, వారిని చూసుకుంటారు. స్కూల్ వయసు పిల్లలు క్యాన్సర్ ఒక తీవ్రమైన జబ్బు అని, దానికి బలమైన చికిత్స అవసరమని అర్థం చేసుకోగలరు. టీనేజర్లు సాధారణంగా ఎక్కువ వివరాలను తట్టుకోగలరు, తరచుగా కోరుకుంటారు కూడా. ఏ బిడ్డనైనా సమాచారం నుంచి దూరంగా ఉంచడం వారి ఆందోళనను తగ్గించదు, పెంచుతుంది.

దాదాపు ప్రతి సందర్భంలోనూ చెప్పాలి. టీచర్లు మీ బిడ్డను ప్రతిరోజూ చూస్తారు. మనసులో, ఏకాగ్రతలో, స్నేహాల్లో మార్పులను తల్లిదండ్రుల కంటే ముందే గమనిస్తారు. కారణం తెలియకపోతే, ముడుచుకుపోయిన ప్రవర్తనను లేదా తగ్గిన మార్కులను టీచర్ పూర్తిగా వేరే విధంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. క్లాస్ టీచర్‌తో లేదా స్కూల్ కౌన్సెలర్‌తో ఒక చిన్న, వ్యక్తిగత సంభాషణ సహాయపడటానికి స్కూల్‌కు కావాల్సినది ఇస్తుంది. మీ బిడ్డకు ఏమి చెప్పారో కూడా వారికి తెలుస్తుంది.

చెప్పాలి. మామూలుగా కనిపించే పిల్లలు తరచుగా ఇప్పటికే ఏదో తప్పు జరుగుతోందని గమనించి, అడగడం సురక్షితమని ఒక పెద్దవారు చెప్పే వరకు తమ ఆందోళనను నిశ్శబ్దంగా మోస్తుంటారు. పైకి ప్రశాంతంగా ఉండటం వారికి తెలియదనడానికి రుజువు కాదు; వారు ప్రభావితం కారనడానికీ రుజువు కాదు. బంధువు నుంచి, వినిపించిన ఫోన్ కాల్ నుంచి, లేదా వివరించలేని ఇంటి మార్పు నుంచి అనుకోకుండా తెలుసుకోవడం కంటే, ప్రశాంతమైన క్షణంలో తల్లి లేదా తండ్రి నిజాయితీగా చెప్పడం చాలా తక్కువ బాధ కలిగిస్తుంది.

పిల్లల ముందు ఏడవడం తప్పు కాదు. ఇది తీవ్రమైన విషయమని, భావోద్వేగాలు చూపించవచ్చని అది వారికి తెలియజేస్తుంది; ఈ రెండూ వారికి తెలియాలని మీరు కోరుకునేవే. మిమ్మల్ని కాపాడటానికి తమ భావాలను దాచుకోకుండా, బయటకు చూపించడానికి కూడా అది వారికి అనుమతి ఇస్తుంది. కొనసాగించలేనంత బాధ కలిగితే ఆగవచ్చు: "నాకు ఒక్క నిమిషం కావాలి. నువ్వు ఏమి అనుకుంటున్నావో నేను వినాలనుకుంటున్నాను." ఈ సంభాషణ ఒకే సారి పూర్తి కావాల్సిన అవసరం లేదు.

సైకో-ఆంకాలజీ కౌన్సెలర్లు, ఆంకాలజీ సోషల్ వర్కర్లు సరిగ్గా దీనికోసమే శిక్షణ పొందినవారు. సంభాషణకు ముందు మాటలు వెతకడంలో వారు సహాయపడతారు; అవసరమైతే ఆ సంభాషణలో మీతో, మీ పిల్లలతో కూర్చుంటారు; లేదా తర్వాత మీ పిల్లలకు విడిగా మద్దతు ఇస్తారు. రిఫరల్ కోసం CION లోని మీ ఆంకాలజీ బృందాన్ని అడగండి. ఈ మద్దతు క్యాన్సర్ సంరక్షణలో భాగం, అదనపు సౌకర్యం కాదు. చాలామంది తల్లిదండ్రులకు సంభాషణకు ముందు ఒకటి రెండు సార్లు కలవడం సిద్ధంగా అనిపించడానికి సరిపోతుంది.

ఇది వారి తప్పు కాదని, ఇది జలుబులాగా ఒకరి నుంచి ఒకరికి అంటుకోదని స్పష్టంగా, సూటిగా చెప్పండి. చిన్న పిల్లలు తరచుగా ఈ రెండు భయాలను బయటకు అడగకుండా మనసులో మోస్తుంటారు: "నా వల్లే వచ్చిందా?", "నాకూ వస్తుందా?". మీరు ముందుగానే ఈ రెండింటికీ సమాధానం చెబితే, వారు అడగడానికి ధైర్యం చేయాల్సిన అవసరం ఉండదు. ఇదే భరోసాను అవసరమైనన్ని సార్లు మళ్లీ చెప్పండి.

ఆగాల్సిన అవసరం లేదు. ఒక ప్రాథమిక సమాధానం ఇవ్వగలిగేంత తెలిసిన వెంటనే, సరళంగా, నిజాయితీగా చెప్పడం మేలు. "నాకు క్యాన్సర్ వచ్చింది, డాక్టర్లు చికిత్స చేస్తున్నారు, నిన్ను ఎప్పటిలాగే చూసుకుంటాం" అనేది పూర్తి ప్రారంభం. చికిత్స వివరాలు, ఇంట్లో వచ్చే మార్పులు తెలిసినప్పుడు తర్వాత చెప్పవచ్చు. మీరు చెప్పే ముందే వేరే వాళ్ల నుంచి వినడం కంటే, అసంపూర్ణమైనా మీ నుంచి వినడం వారికి చాలా మేలు.